// Schramkoers.com

De Buma/Stemra is compleet van de pot gerukt. Zo. Dat is er uit.

En ik hoor je denken: "JW, wat ben je lang weggeweest, en dan nu meteen met zo'n uitspraak weer er in vallen?". Ja, inderdaad! Want soms lees ik dingen online waar mijn bloed van gaat koken.

De royale mierenneukbrigade van de Buma heeft zichzelf nu compleet belachelijk gemaakt.
Stel je voor: Je werkt in een staalfabriek en je hebt een saaie repetatieve baan. De hele dag zaag je platen door midden die je vervolgens doorgeeft aan je collega Bertus (die z'n pink verloor tijdens een voetbalrel en het daar graag over heeft). Van 9:00 tot 18:00 sta je te zagen in die humorloze loods.

Gelukkig ben je fan van Studio Schram en luister je iedere dag naar de podcast van dit programma. NEEEN! IST VERBOTEN! DASS MACH NICHT!

De muziek-nazi's van de Buma Stemra hebben namelijk besloten om het bedrijf Suplacon te verordenen wel ONMIDDELIJK te stoppen met het toestaan van Ipods op de werkvloer. De schuimende rechter oordeelde namelijk dat "De voorzieningenrechter is van oordeel dat uit het feit dat medewerkers van Suplacon tijdens werktijd middels een i-Pod of mobiele telefoon muziek luistert, volgt dat Suplacon een bedrijfsbelang heeft dat zijn medewerkers naar muziek kunnen luisteren. Immers, tevreden werknemers werken harder. Er is dan ook sprake van een openbaarmaking van muziek in de zin van artikel 12 van de Auteurswet".

Resultaat: 1600 Ekki's boete per dag dat er naar de Ipod geluisterd wordt....

Bosmongolen....

// Serious Request 2008

Achter de schermen werken is leuk. Zeker bij een enorm evenement als Serious Request; de actie van radiostation 3FM waarin 3 DJ's een week in een huis zitten zonder te eten en 24 uur per dag radio maken.

En in die 24 uur gebeuren hele leuke dingen.

Ik had het geluk om achter de schermen mee te kunnen werken bij de TV registratie tak. Dit betekende 8 uur lang achter elkaar in een regieautotje zitten met 4 man op elkaar gepropt terwijl je staar krijgt van het kijken naar de beeldschermen die overal hangen.

Maar dat maakt niet uit, zeker nu serious request plaatsvond in Breda. Iedere dag een kwartiertje reizen, ik teken ervoor.

Wat mijn favoriete moment van Serious Request is? Niet Jordy van Loon die live op komt treden, niet de surprise act van - ja hij leeft  nog - Critical Mas, en ook niet het totaalbedrag van meer dan 5 miljoen keiharde Euri's voor het goede doel.

Mijn hoogtepunt was - ik blijf een nerd - het enige geslaagde optreden iets dat dé technische innovatie van dit jaar had moeten worden. Een op afstand bestuurbare robot met een camera er in. Ik schakelde het ding live de zender op, mijn halfbroer Ed bestuurde het geval. De volgende ochtend besloot Giel Beelen er op te gaan staan en was het uit met de Pret, maar dit was toch wel een hoogtepuntje.

In 2009...

- Woon ik weer in Breda
- Ga ik mooie dingen maken waar ik trots op ben
- Ga ik verdriet hebben
- Ga ik harder lachen dan ooit
- Maak ik radio
- Vind ik wat ik zoek
- Begin ik met roken
- Leer ik tenminste 1 dans
- Wordt ik geen burgerlul
- Ga ik eindelijk meer boeken lezen
- Ga ik minder Lingo kijken
- Maak ik geen goede voornemens

Wat doe jij in 2009?

Pas op met vuurwerk.

JW

Fijne kerst iedereen!

// Verliefdheid is een Toverbal

Bij deze mijn nieuwe ringtone en alvast uitgeroepen tot het  'anthem' van serious request 2008 in Breda.

'Jongen, wat doe je de hele dag op school?'

Nou moeder, hier heb je het antwoord...

// Oranje boven

// Another day at the office

Wat heb ik het toch slecht op mijn stage...


 

// Huisvredebreukje

Ik ben zelf een luidruchtig persoon te noemen. Ik roep, zing, lach en draai muziek terwijl ik op mijn kamer zit. Ik probeer me echter wel te beperken tot wat christelijke uren en de mijn omwonenden wat te sparen. Iets wat je van mijn onderbuurman niet kan zeggen.

Het is me in de afgelopen twee weken opgevallen dat het desbetreffend heerschap de hele dag lang muziek draait en hard meezingt. Normaal gezien merk ik dit niet omdat ik meestal pas tegen de avond thuis ben, maar mijn buurman is een echte muziekliefhebber.

Op zich niet zo'n ramp want ik houd zelf ook van muziek. En gelukkig heeft mijn onderbuurman een goede smaak; 3fm staat regelmatig aan evenals het laatse album van de counting crows. Wat overigens een heel goed album is, maar op een gegeven moment gaat hetzelfde nummer 10 keer achter elkaar toch wel vervelen.

En wat het meest vreemde is; iedere keer als ik stilte nodig heb (ik heb bijvoorbeeld de volgende dag een tentamen en zit te leren) weet hij dit moeiteloos aan te voelen en zet hij muziek aan. Nu heb ik mijn onderbuurman nog nooit ontmoet en omdat ik zelf ook regelmatig muziek draai houd ik me maar gedeisd maar ik kan me voorstellen dat om dit soort redenen burenruzies ontstaan die escaleren tot ware oorlogen. Misschien had Hitler wel een heel erg luidruchtige Joodse onderbuurman tijdens zijn studententijd die heel hard 'Hava Nagila' op repeat draaide als hij aan het leren was.

Ik zal in ieder geval blij zijn als mijn tentamenweek voorbij is en ik zelf mijn stereo weer eens op vol vermogen aan mag zetten.

// Goed dat ze er zijn

Opgewekt fiets ik rond 21:30 richting binnenstad. Koptelefoon op, muziek blarend, zin om gezellig op een terrasje te gaan zitten. Ik kom aan bij de teteringsestraat waar het fietsstoplicht op oranje staat. Weg vrij aan beide kanten dus ik waag het er op en steek over. 100 meter verder snijdt een opel astra me ineens met piepende banden tegen de stoeprand aan.

Driftig gebarend zie ik een snor met pet boos naar me kijken. Het raam wordt open gedraaid 'Stoppen, nu!', blaft bromsnor. Ik gehoorzaam, brave burger als ik ben. De astra parkeert een meter voor me op een dusdanig strategische wijze dat ik niet meer kan vluchten. Het portier zwaait open. Gewapend met staafzaklantaarn en bonnenboekje stapt Himmler jr uit.

"Daarnet, Teteringsestraat, weten wij wel wat er gebeurde?"
* stilte *
"Wij reden door rood". " Dat worden twee bonnen dan" denk ik bij mezelf maar houdt het wijselijk voor me. "Echt waar agent? geen idee, zou best kunnen. Ik dacht dat het nog oranje was". "Nee hoor, het licht was rood".
Agent Bafsnor zegt niets en loopt naar de Astra toe waar zijn collega z'n best doet de resten poedersuiker van een donut uit z'n mondhoeken te vegen.

"Legitimatiebewijs alstublieft". Braaf pak ik mijn identiteitskaart uit mijn binnenzak. Pornosnor kijkt aandachtig naar de foto. Krampachtig probeer ik even ongemeend te glimlachen als mijn gedrukte evenbeeld op het plastic. De agent zegt niets en pakt zijn digitale boetemachine uit de wagen.

Terwijl m'n boete wordt opgemaakt denk ik aan het parkeerterrein van de woonboulevard waar op ditzelfde moment kilos cocaine en speed worden verhandeld uit de kofferbakken van de oude mercedessen die er iedere avond staan. Ik denk aan de vrouwenhandel die er plaats vind achter de ramen van de sexshops op de haagdijk. Ik denk aan de doodsbedreigingen van de bewoners van 'het kamp' aan hun buren. M'n gedachten dwalen af aan de 40 kinderen die jaarlijks door huiselijk geweld omkomen, de illegale prostitutie bij de noordingang van het centraal station, en het op de tramsingel aangerandde meisje wat laatst in de krant stond. Fijn toch dat een student die door oranje rijdt 15 minuten van de tijd van 2 politiefunctionarissen waard is.

Agent Pijpsnor is ondertussen klaar met zijn bon. "Vijftig eurotjes wordt het dan". Z'n apparaat werkt blijkbaar niet goed want de bon geeft 130 euro aan. Na lang overleg met z'n corpulente collega komt het woord eruit. Met een tevreden coulante toon in zijn stem zegt hij niet datgene wat ik verwacht; "Ik stuur de bon wel naar je huisadres, dan kan je hem alsnog betalen"

"Fijn zo, sterke arm der wet" denk ik.
"Nederland is vandaag weer gered van de afgrond..."

En oh jah, overijverige 1e jaars van de politieacademie die dit leest na grondig gespeurd te hebben met google, Alle personages en gebeurtenissen uit dit verhaal berustten louter of fictie, net als jouw baan. Overeenkomsten met de realiteit berusten dan ook louter op toeval.

// SECOND LIFELESS

De journaallezer kan met moeite zijn erectie onder het bureau uit beeld houden. "Dit is een scoop denkt hij!" Met extra serieuze uitdrukking op zijn gezicht leest hij zo naturel de tekst van zijn autocue dat het bijna kunst genoemd kan worden:"... zelfs Randstad heeft zijn eigen virtuele kantoor geopend!"

Er is een nieuwe journalistieke hype in Nederland en het heet: "Second Life". Naast het NOS Journaal (4e reportage in 2 weken) lijkt heel Nederland in de ban te zijn van deze luchtballon. Want veel meer is het niet, dat second life. Een kartonnen slijterij-zak met lucht die over een tijdje genadeloos kapotgeslagen zal worden door een échte virutele wereld.

Second life wordt dan wel gepresenteerd als een revolutionair concept, het is het allerminst. Al in 1978 draaide de eerste 'MUD' (Multi-user dimension) op servers van universiteiten en computerlaboratoria. De technische kant zal ik jullie besparen, maar het komt er op neer dat wat Second Life nu doet in houterig 3d, in deze periode ook gebeurde op bolle zwart oranje beeldschermpjes met vergeelde toetsenborden ervoor, door studenten met houthakkersblousen en wetenschappers met baarden en brillen met zware houten monturen.

Het NOS Journaal lijkt zich hier niets van aan te trekken. Verslaggevers met schuim op de lippen en rood doorlopen ogen weten me te vertellen dat Second life de eerste 'virtuele economie' ter wereld is. Ik zucht nog maar eens diep en vraag me af of recentelijk nog Ultima online, Everquest, Final Fantasy XI, en vele andere games ineens niet meer bestaan. Ik zap verder naar Nederland 2 waar Netwerk me een schrikbarende reportage over pedofilie in Second Life. Ik zap verder naar RTL 4. Een glimmende stagiair journalistiek vertelt lichtelijk zenuwachtig naast de PR manager van de Randstad dat: "het bedrijf haar eerste virtuele vestiging opent".

Er zijn dus ook bedrijven die in de internet-bubble die second life heet trappen. Want een valkuil is het; gebruikers van Second life worden aangenomen door bedrijven als Randstad om hun virtuele filiaal te runnen en hier weer virtuele banen aan te bieden. Alleen een kleine groep die-hard gebruikers wordt bereikt. Nu ben ik persoonlijk een groot fan van 'narrowcasting', maar je kan je afvragen of Second life niet een bodemloze put is. Waar het journaal enthousiast weet te melden dat er 'Ongeveer 4 miljoen gebruikers' online zitten, is de werkelijkheid veel schrijnender. Wereldwijd zijn er meer dan 4 miljoen gebruikers, maar veel van hen komen na een eerste registratie, en na de ontdekking van Second Life's grootste tekortkoming nooit meer terug. Wat deze tekortkoming is? Gebruikersgemak.

Second life heeft een ontzettend hoge instapdrempel en is een erg ingewikkeld en instabiel programma voor de doelgroep waar het programma zich op richt. Uiteindelijk is er volgens David Fleck (woordvoerder van producent 'Linden Labs') in Nederland een totaal van 16.000 gebruikers, waarvan dus te betwijfelen valt hoeveel er echt 'hardcore' spelen op second life. Het totaal aantal internetgebruikers in Nederland is 11 miljoen. Rekent u even mee? Maar liefst 0,14% van alle Nederlanders zit op Second Life. Dat is minder dan alle werkloze nederlanderse studenten (0,4%). Waar zou dat geld toch beter naartoe kunnen...

Ondertussen zie ik op de televisie hoe een 'avatar' van een NOS journaliste door Second Life vliegt. Ze bekent aan het einde van het item wel dat investeren in second life 'bedrijven nog wel veel geld kost' en dat er weinig aan verdiend wordt. En ik heb een verrassing voor onze verslaggeefster, het gaat nooit geld opbrengen. Daarvoor is Second Life een technisch te instabiel 'spel'. De toekomst zit in een wereld als 'second life' gekoppeld aan technologie als die van hyves. Maar goed, leg dat maar eens uit aan alle gehersenspoelde hype volgers.

Ik zie geen grote toekomst voor second life; het aantal aanmeldigen heeft in Nederland wegens alle volledig overtrokken media-aandacht een korte opleving beleefd maar de trend begint nu al weer in te zakken. Veel Nederlanders die Second life proberen zien het namelijk direct voor wat het is. Een heel dun schilletje om een hoop slechte techniek.

// STAGEMOMENTJE

Als een gapende open mond staart mijn laptop me aan. Hij lijkt iets te zeggen door het beeldscherm heen – typ iets! Maak een inspirerend verhaal, licht amusant met als het even kan nog een boodschap er in. Ik doe mijn best en pers met de grootste moeite wat woorden uit mijn vingers – diegene die je net gelezen hebt.

Terwijl de ondergaande zon de daken in de pijp een rood-goud omzoomde rand geeft sleep ik mezelf door de volgende zin heen. Waarover moet het gaan dit keer? Over mijn tijdelijk nieuwe woonplaats in de oude arbeiderswijk waar ik me nu bevindt voor de laatste maand van mijn Amsterdamse avontuur? Over de vreemde gewaarwording van het bekijken van de eerste uitzending van ‘Van Speijk’? Over mijn dubbele gevoel wat ik nu al heb over het terug verhuizen naar Breda? Het maakt eigenlijk ook allemaal niet uit. Feit is dat ik nog welgeteld veertien dagen door moet brengen in Amsterdam op de stageplek waar ik de afgelopen tijd heb gezeten. Het is me goed bevallen moet ik toegeven. Natuurlijk zijn er de nodige tegenslagen geweest alswel vele meevallers. Ik moet zeggen dat mijn stage in ieder geval mijn angst voor keuzes niet heeft verlicht.

Waar ik na het afgelopen jaar vrij zeker leek te weten dat radio mijn ding was heeft deze stage dat idee volledig van de kaart geblazen. Beelden kunnen een verhaal vertellen zonder geluid, geluid kan mensen ontroeren zonder beeld. Maar de het samenvoegen van deze twee media blijft een onbreekbare combinatie. Al heb ik inhoudelijk weinig met de serie ‘Van Speijk’, het is een fascinerende gewaarwording om mee te maken hoe montage en de menselijke geest ogenschijnlijk totaal onsamenhangende scènes aan elkaar kunnen verbinden. In welke tak van de media ik mijn werk ga vinden in de toekomst? Wordt het überhaupt wel media? Niets lijkt zeker. Feit is wel dat ik met veel plezier, relaxeter en geinterreseerder in het medium Film en TV dan ooit de laatste twee weken van mijn leerschool inga.

Iedere donderdag vanaf 20:30 op ‘tien’; Van Speijk, seizoen II

// DOE DE TREINTEST!

Ik durf mijzelf inmiddels met recht een echte trein-reiziger te noemen. Proffesioneel en nonchalant zoef ik ieder weekend op en neer tussen Amsterdam en Breda. De ongeschreven code der treinreizigers heb ik inmiddels ook aardig in de vingers. Jij ook? Test jezelf middels onderstaande vragen.

1.    Je staat te wachten voor de kaartverkoopautomaat. Als je eenmaal bij het apparaat bent aangekomen begint het te piepen en verschijnt de text ‘bonrol op, roep medewerker’. Gelukkig loopt er net een conducteur voorbij. Wat doe je?
A.    Je roept vriendelijk de man en legt hem de situatie uit terwijl je je verontschuldigd tegen de wachtenden achter je.
B.    Je hebt het geduld niet om de man te roepen en besluit vandaag ‘omdat ze nooit de zaken in orde hebben bij die klote NS’ zwart te rijden.
C.    Je verwenst de man alles toe wat god verboden heeft, sleurt hem aan zijn jas naar de automaat toe, pakt zijn pet en fluitje af en eist dat hij je een gratis treinkaartje aanbiedt.

2.    Je staat op perron 5 te wachten op de trein naar Amsterdam. Een oudere dame spreekt je aan en vraagt je of dit de trein naar Amsterdam is.
A.    Je bevestigd dat ze hier op het goede perron is. Geduldig luister je naar de verhalen over haar kleinkinderen.
B.    Je zet je ipod extra hard aan op een of ander rap-nummer en trekt je bont-capouchon.  Met een zwaar aangezet marrokaans accent zeg je dat ze perron 2 moet hebben.
C.    Je gooit je koffie midden in het gezicht van de vrouw heen en ramt het foldertje met de nieuwe vertrektijden in haar mond. Je slaat haar met de vlakke hand in haar gezicht en wijst haar met harde hand op het bord boven het perron. Moet ze maar kijken, oude kuthoer.

3.    Je zit eindelijk in de trein. Plots voel je een lichte schok, hoor je voorin vrouwen gillen en de trein remt bruusk. De conducteur kondigd met trillende stem aan dat er een ongeluk is gebeurd. Wat doe je?
a.    Je wacht geduldig tot je hoort dat er bussen ingezet worden en praat met je medepassagiers over het zojuist gebeurde ongeval.
b.    Je haalt opgelucht adem. De kans dat je nu een boete zal krijgen voor het feit dat je zwart rijdt is miniem. Tevreden zet je je ipod nog wat harder en zingt keihard mee met het nummer ‘hit that’ van the offspring.
c.    Dit is de druppel. Je schreeuwt keihard dat die kut-NS nooit eens op tijd rijden en dat dit de laatste keer is dat je je OV verlengt. Je slaat de zenuwachtig voorbij lopende conducteur in het gezicht met je vuist en scheldt hem volledig uit. Dat zal hem leren.

4.    Je komt aan bij op Amsterdam Centraal en staat in het portaal van de wagon te wachten tot de deuren zich openen en je uit kan stappen. De trein rijdt echter erg ver door waardoor je zometeen waarschijnlijk van het eind van het perrron helemaal terug moet lopen. Wat doe je?
A.    Je wacht gelaten tot de trein tot stilstand is gekomen. Een foutje kan iedereen maken, zelfs de beste machinist.
B.    Je loopt ontzettend kwaad terug naar je zitplaats en gaat zitten met je muziek aan. Als de trein uitiendelijk bij het laaste station aankomt en de conducteur je komt verzoeken om de trein te verlaten zeg je met een marrokaans accent dat ze ‘Die kans hebben gehad in Amsterdam’.
C.    Je trekt aan de noodrem en slaat met de noodhamer die ernaast hangt de ruiten in waardoor je naar buiten springt. Vervolgens ruk je aan de buitenkant een service-luik open en trekt alle kabels die je kan zien los. Toegesneld beveiligingspersoneel sla je op de rails en je roept met het schuim op je lippen; ‘Zo stop je godverdomme een trein!’.

Het meeste keren A ingevuld;
Wat ben jij een lozer zeg! Dat je durft met een trein te reizen in mij een raadsel. Reizigersorganisatie Rover heeft een hekel aan mensen als jij die de NS constant in een positief daglicht stellen. Mensen als jou zouden eigenlijk verplicht thuis moeten blijven
Het meeste keren B ingevuld;
Je hebt wel een idee over het reizen in in een trein maar de fijne kneepjes nog niet in de vingers. Misschien is een auto iets voor je?
Meeste keren C ingevuld;
Mensen als jij geven de NS kleur en weten hoe het werkt. Zonder jou zou het openbaar vervoer niet zijn wat het nu is. Iedereen kan wat van je leren!

Liever sterven aan kloven in mijn lip ter grootte van de grand canyon dan gevonden worden met een labello. Vraag met niet waarom maar mannen met een labello halen me het blo ed onder mijn nagels vandaan.

Een vrouw met droge lippen is een hinderlijke toestand, dat zal iedere zichzelf respecterende man je verzekeren. Want met de vochtigheidsgraad in de lippen van het vrouwmens stijgt en daalt haar gemoedstoestand. Hoe droger de lippen hoe chagerijniger ze zijn. Dit verklaart grotendeels waarom hele volksstammen van het vrouwelijk geslacht de hele dag lopen te pappen met vaseline met wat stolmiddel uit een buisje.

En  dat is dan ook het goed recht van de gemiddelde vrouw. Zoals de moderne ‘ubersexuele’ man er altijd voor moet zorgen dat hij een nonchalante bijgetrimde stoppelbaard heeft en het haar zorgvuldig gestructureerd wild in een net-out-of-bed-look moet hebben, zo is een vrouw nergens zonder koortsachtige lippen met een vette laag erop.

Maar kom dan niet bij me aan als man met een labello in je klauwen. Wat is er mis met een gekloven mannenmuil? Ik loop zelf altijd rond met scheuren en kloven en het complimenteert mijn look die in de film zoolander zo mooi omschreven werd als ‘dereliqtue’ alleen maar. Mannen die – vooral in het openbaar – met een blauw buisje op tamponformaat zich durven te vertonen mogen van mij direct opgeknoopt worden. Het eerste slachtoffer in mijn ‘war against Labello’ is al gevallen. Was het u nooit eerder opgevallen dat mijnheer Hoessein altijd van die keurig verzorgde en volle dictator-lippen had? U bent gewaarschuwd, metrosexuelen onder ons.

// DOE MIJ NOG EEN BREEZER

Uitdagend zit ze tegenover me in de bus een paar banken naar voren. Ik schat haar op een jaar of 14, 15. “Jong genoeg voor een rechtzaak” hoor ik mezelf denken. Natuurlijk heeft ze een mobieltje in haar hand waar keihard een of ander commercieel Nederlands R&B gedrocht uit tettert. Uitdagend kijkt ze me aan. Ik onderdruk een ernstige behoefte om keihard te lachen en speel het spelletje mee.

Even heel mysterieus aankijken en over m’n stoppelbaard wrijven. Niet dat die er zit uit modieuze overweging, hoe hitkrant-correct het ook is, de enige reden dat ik een baard heb is dat ik het te druk heb gehad mezelf te scheren. En dat ‘te druk’ is natuurlijk gewoon weer het zoveelste excuus om niets te hoeven doen. Ik laat even goed zien dat ik een Ipod in heb en wring mezelf zo goed en kwaad als het gaat in een agressievere zitpositie. Juist, dit is de goede manier. Benen net iets te wijd alsof de aambeien tegen m’n CK-slip aandrukken en het hoofd licht op en neer schuddend op de maat van de muziek. Ze denkt vast dat ik naar Jay-Z luister of Ja-Rule. Laat haar maar niet weten dat het Eric Clapton is, alhoewel ze die waarschijnlijk niet eens (“Dat is toch de Amerikaanse minsiter van oorlog ofzo?”) kent.

Ik vraag me af of ik en de dames die met mij in de klas zaten toen ik 14 was zich ook zo gedroegen. Het is maar 7 jaar geleden maar toch kan ik me niet herinneren dat hoeren-gedrag toen zo in de mode was. Ach, misschien was ik wel gewoon een saaie nerd op de middelbare school en nu ook wel omdat ik dit soort meisjes niet serieus neem. Het spel wordt intenser. Er wordt zelfs aan tegenover me aan lippen gelikt en geknipoogd terwijl ik steeds meer moeite moet doen een lachsalvo te onderdrukken. Niet dat dit meisje niet aantrekkelijk is. Maar ze speelt overduidelijk een videoclip na. Ik vraag me af of ze nog bang in het donker is en haar verzameling hello kitty etuitjes al heeft weggegooid. Zouden er aan de muur van haar kamer nog posters van justin timberlake hangen en droomt ze er nog van te trouwen met de prins uit een van de lindsey lohan films?

Mijn halte nadert snel en ik druk op het rode knopje. Ze kijkt licht teleurgesteld als ze dit ziet. Terwijl ik met m’n laptoptas naar de deur loop duwt ze zacht tegen mijn arm. “Zit je op hyves?” vraagt ze zo zwoel mogelijk . Ik besluit om er maar een einde aan te maken op de meest effectieve manier en antwoord zo goed mogelijk gespeeld “Wat is dat?”. Ze kijkt teleurgesteld en verdiept zich weer in haar mobiele telefoon en de klotemuziek. “Sorry meisje” denk ik. “Bel me maar als je het bedplassen voorbij bent".

Little Brittain Season 2

// 2007, HET IS GEWELDIG

Zo feestelijk als het had moeten beginnen, zo banaal was de werkelijkheid. Terwijl heel Nederland feestend in de kroeg of op de Dam het nieuwe jaar in lalde, zat ik 2006 eruit te baggeren op het kleinste kamertje van het huis. En dat zonder één oliebol gegeten te hebben.

Ja, je leest het goed. Ik had het dun door de broek lopen precies op het moment dat ik van plan was om naar den grote stadt Bree'daa te vertrekken rommelde er van alles in de onderste regionen van mijn lichaam. En terwijl buiten de eerste vuurpijlen het luchtruim kozen schoot ik mijn voetzoekers zonder lont af in het closet.

Hoe droevig deze situatie ook te noemen is, het gaf me wel mooi de kans een goed te reflecteren op het jaar dat 2006 was. In videovorm wel te verstaan, want we beginnen het nieuwe jaar natuurlijk wel lekker multimediaal.  Ik wens je bij deze het beste toe voor het nieuwe jaar en hoop met je mee dat het wat beter wordt dan 2006...

Foto's: Reuters, MSN News
Muziek: Louis Armstrong - Wonderfull world
Montage: JW Schram

// MERRY FUCKIN' CHRISTMAS

Verdomme. 25 December staat er in mijn rechterbovenhoek. 25 - fucking - december.

Jaja, het is weer tijd voor die kut-periode van het jaar, kut-kerst. Met zo'n kut-kerstboom met kut-ballen en een kut-piek, zo'n kuttig kerststalletje eronder met een kutttig kinneke jezus in zo'n kutkribbe, kut-ezel, kut-os, en van die kuttige kutschapen.

Om over die kut-commercie eromheen nog maar te zwijgen. De ene rode baard is het land nog niet uit of de andere bezet alle etalages weer met van die kut-kerstbomen, kut-lampjes overal, kut-aanbiedingen, kut-kerstcadeau's en kut-kerstmannen op de hoek van de straat die je om geld vragen, kut-kerstinkopen-doende-huismoeders, kut-kinderen met kut-kerstmutsen op die kut-kerstliedjes zingen.

Als we het dan toch over kut-kerstliedjes hebben, al die kut-radiostations draaien de hele tijd van die kut-kerstnummers van kut-artiesten die niemand al meer kent. Voorloper is kut-skyradio die met dat kut-flappie mijn zin in het kut-kerstdiner helemaal wegneemt. En als we het er toch over hebben, dat kut-kerstdiner met je kut-familie erbij met allemaal van die kut-mensen erbij die je eigenlijk helemaal niet wil kennen, waarop steevast ruzie wordt gemaakt over die ene kut-erfenis van die kut-oudtante van je over de ruggen van opgebaarde lauwe kut-konijnen en kut-kalkoenen is helemaal te triest voor woorden. Om maar te zwijgen over je kut-kleine neefjes die je continu lopen te kutten met rauwe spruitjes en flauwe grappen.

Kut kut kut kut.... KUTKERST!!!

Maar waarom is het ieder jaar weer zo dat ik mezelf betrap op het neurien van de melodie van 'driving home for christmas' . En waar komt toch dat verlangen naar een sneetje kerstbrood vandaan...

Fijne kerst iedereen. En probeer wat minder te vloeken dit jaar.

// VROEGAH

Voorzichtig schuiven the strokes m’n hoofd binnen. Over gisterenavond hebben ze het. En hoewel ik gisterenavond niets bijzonders heb meegemaakt sluit het nummer wel naadloos aan bij het gevoel wat ik krijg bij deze reis.

Ik weet niet waarom, maar om de een of andere reden maken treinreizen altijd een gevoel van nostalgie in me los. Misschien is het omdat je in een trein even echt helemaal niets te doen hebt. Als je thuis bent kan je je nog bezighouden met Televisie kijken, internetten en wat dan nog. Maar als ik tijdens de twee uur durende treinreis m’n metro en spits heb uitgelezen valt er niet veel meer te doen dan dromerig uit het raam staren met rustige muziek op en me voorstellen hoe veel beter alles vroeger was.

Jazeker beste lezer, je ziet het goed, ik heb nu al last van het ‘vroegâh-syndroom’; Vroegâh waren zwarte pieten nog gewoon zwart en niet regenboogkleurig, vroegâh waren allochtonen nog knuffelbaar en zielig, vroegâh, toen ik er nog niet mee hoefde te reizen, reden alle treinen en bussen op tijd en vroegâh was bier nog vies en Nederland links. Ik voel het al aan, ik word een lastige bejaarde, een zeikerige oude man die bovendien ook nog eens bijtijds agressief kan zijn.

En het ernstigste vind ik nog, dat het er op lijkt dat ik niet de enige jeugdige ben die last lijkt te hebben van dit alles. Misschien is het van alle tijden maar het valt me op dat de laatste tijd iedereen die ik ken en een vergelijkbare leeftijd heeft zo’n beetje vervalt in zeikerig gedrag over kleine dingen. En ik ben er net zo schuldig aan als iedereen, dat geef ik grif toe. Misschien dat het ook wel de beste omschrijving is van mijn generatie. De ‘zeik-generatie’. Nooit tevreden, hoewel er voor ons nooit meer kansen zijn geweest dan nu. Ach, ik begin al weer te klinken als een ouwe zeikerd. Ik zeg m'n muziek wat harder

Je zou het niet zeggen, maar het wonen in osdorp heeft zo zijn voordelen; afval mag overal achtergelaten worden, de buurten worden bewaakt door vriendelijke jongeren van marrokaanse  afkomst, en het beste van allemaal; de terugreis naar Breda leidt je langs het prachtige station Amsterdam Lelylaan.

Op zich heeft Amsterdam Lelylaan niets bijzonders te bieden; het is een betonnen kolos, ontworpen in de jaren 60 met twee perrons voor de trein, twee voor de metro en een tramlijn. De roltrap naar boven werkt nog maar die naar beneden is al maanden kapot, de ooit trotse en felle combinatie van de kleuren rood en gifgroen die in vervlogen tijden trots het plafond sierden hebben hun glans verloren en de ongeïnspireerde stationshal met krakende, veel te langzame houten – zo lijkt het – schuifdeuren biedt ook al geen reden om vrolijk te worden.

Maar de locatie van Amsterdam Lelylaan, is wat het zo’n oase maakt. Het zit niet in de wegen, het gebrek aan groen en de aftandse allochtone groentewinkels en hallalle slagerijen. Het zit hem in de blauwe wolkjes die af en toe langs komen lopen op het perron. De haren netjes in een knotje op het hoofd, lipjes rood gestift, hoge hakken aan en rolkoffertje achter zich aan trekkend bewegen ze zich naar het opleidingsgebouw van de KLM wat zich naast Lelylaan bevind.

 Ik vraag me altijd af waar ze geweest zijn vandaag… New York? Havanna? Shanghai? In mijn gedachten geven ze braaf de veiligheidsinstructies. Het aanwijzen van de nooduitgangen, de reddingsvesten… Ik droom weg en vergeet dat mijn trein naar Den Haag Centraal op het punt staat te vertrekken. Ergens weet ik dat het leven van een stewardess al lang niet meer zo glamerous is als in vroeger tijden. Agressieve klanten, de vreselijke angst dat er iemand met een porseleinen mes de cockpit instormt, lange uren en slecht salaris.

Maar ik droom liever dat deze dames nog steeds de prinsessen van de lucht zijn, en hun leven een groot avontuur. Net zoals Amsterdam Lelylaan nog steeds de kroon op de nieuwbouwwijk met veel groen, water en alle voorzieningen bij de hand; ‘Osdorp’ is.

Kedeng-kedeng, Oe-hoe! De bomen vliegen voorbij, de uitgestorven plattelandsstations schuifelen alsof ze zich schamen voor hun troosteloze aanblik geruisloos onder het raam van de treincoupé door. Nog vijf kwartier en dan zit ik weer in Breda, Eindelijk weer praten met een zachte 'G' en gewoon wosternbroodjes met koffie bij de lunch. Ik druk de dopjes van m'n Ipod dieper in m'n oren en staar door de resten van de laatste zelfmoordenaar wat verder naar buiten.

En ik beleef weer een van mijn gepatenteerde reflectiemomentjes die bij het schrijven van een post voor op een web-log ò-zo goed uitkomen. Wat een week zo zeg, lange dagen en veel gebeurd, veel meegemaakt. Het begon allemaal afgelopen maandag, de eerste dag dat er gedraaid ging worden, en het begon meteen al goed. 05:30 de wekker, kreunend het bed uitgerold en op het fietsje op de gok naar de goede locatie gefietst. Daar aangekomen de catering op pad helpen; snoertjes rollen, waterslangetje aanleggen en de boel opengooien in het 'bureau'. De acteurs en actrices die aankomen begeleiden naar de kleedruimtes. Tot zover een beetje routinewerk. Maar dan gebeurt er iets merkwaardigs. Grote lampen springen aan, de cameraman die alles nog op echte film (!) schiet laat de electromotoren van z'n machine toeren maken, de geluidsman hengelt alsof zijn leven er vanaf hangt en de regie-assistent roept door de portofoons 'stile op de set'. De magie van televisie begint te werken; Een team agenten loopt uit een café en discusieerd perfect zoals in het script staat een aantal zaken waar ze aan werken het 'politiebureau' aan de overkant in.

De volgende dagen worden gevuld met opnames op vele verschillende locaties en dat betekend voor de afdeling waar ik mijn stage bij heb voornamelijk hoofdpijn; alles, maar dan ook alles moet verplaatst worden en dat is zeker met het parkeren van alle materiaalwagens net een levensgrote verzie van zo'n leuk schuifpuzzeltje waar je helemaal gek van kan worden.

Ondanks deze bron van frustratie heb ik m'n ogen en oren goed de kost gegeven tijdens de afgelopen week en dat is me er goed bevallen; ik heb het erg goed naar m'n zin op de set en kan stiekum als ik het even iets minder druk heb meegluren bij alle afdelingen hoe iedereen zijn of haar werk doet en hoe de verschillende departementen aangestuurd worden, voor een 'toekomstig mediamanager' (zoals de NHTV dat graag zegt) natuurlijk een belangrijk onderdeel van het aansturen van filmproducties.

Daarnaast heeft mijn carierre als acteur ook een dikke impuls gekregen de afgelopen dagen; bij gebrek aan figuratie werd ik een keer zonder dat er tegenspraak geduld werd in een politieuniform gehesen en mocht ik braaf een paar keer door shot lopen tijdens een paar scenes. Dat wordt dus met de videorecorder op pauze beeldje voor beeldje zoeken zo rond september om te kijken of u me kan zien.

De komende tijd staan in ieder gevalals ik even in een van de 3 scripts die ik naast me heb liggen kijk wederom een hoop bijzonder en leuke typisch amsterdamse locaties op het programma dus jullie zullen zeker weten nog meer van me horen de komende tijd, houd gewoon het uw bekende adres in de gaten.

Ik spreek je,

JW

De derde keer alweer deze week, de derde keer hetzelfde stuk op en neer. En weer duurt het zo ellendig lang. Twee uur onderweg heen en twee uur terug. Volle banken, kakelende toeristen (nog geen studenten, die kunnen nu nog niet gratis mee), en 65plussers die gebruik maken van hun jaarlijkse gratis reisdag.

Natuurlijk ben ik weer te laat vertrokken vanochtend ondanks alle goede voornemens de avond van te voren. Nadat de wekker ging weer een keertje omgedraaid en natuurlijk had dit tot resultaat dat een ontbijtje er niet meer inzat ik ik met natte haastig gekamde haren op de fiets zat. Kaartje kopen natuurlijk, want OV is niet geldig en zwartrijden is voor watjes, en rennen naar de trein die ik net op tijd haal. In Dordrecht overstappen op de Internationale trein die de goede richting op gaat. Gelukkig wordt op deze trein een land verloren gewaarde NS traditie in leven gehouden; de kar met koffie en thee. Snel een koffie bestellen en voor het eerst die ochtend een rustmoment om m'n gedachten even op een rijtje te zetten.

Ik ben op weg naar Amsterdam, de stad waar ik de komende 6 maanden m'n leven zal gaan doorbrengen als stagair. Zo voelt het nog niet. Ik heb nog steeds het ouderwetse provinciaalse enthousiasme over een reisje naar onze hoofdstad. Grachten, wiet en hoeren, keigaaf!
De trein stopt op Centraal. Ik weet dat ik tram 13 moet hebben naar stadsdeel 'de Baarsjes'. Deze buurt staat bekend als een van de 'multiculturelere' buurten van Amsterdam dus ik bereid me voor op een gezellige 'melting pot'  van culturen zoals ik gewend ben in Breda Noord (for real, northside niggahhh, respectttt).

Om 12 uur sta ik voor een gebouw met een stijger voor de voorgevel waar binnen hard gewerkt wordt. Blauwe muren die van achteren gezien ineens uit keurig genummerde hardboarden panelen blijken te bestaan. Timmermanen en vrouwen die geirriteerd kijken naar diegene die hun werk verstoort. 'Ik ben de nieuwe Assistent-locatiemanager' lach ik verontschuldigend. Licht verstoord gaan ze door met hun werk. Ik leid mezelf rond in het politiebureau 'Van Speijk'. Nieuwe locatie, een paar meter verder weg dan die van vorig jaar maar dat hoor je als kijker niet te merken in het nieuwe seizoen.

Mijn stagebegeleider komt iets later dan geplanned aan maar dat maakt me niet uit, ik heb m'n ogen ruim de kost kunnen geven. Ik krijg een rondleiding, maar dan nu officieel over de set en zie wat er nog moet gebeuren; een enorme hoop werk als ik zie wanneer er geschoten moet worden. Maar het meeste lijkt op schema te liggen en de eerste taak in mijn stage volgt snel; het uitdelen van brieven waarin de buurtbewoners wordt duidelijk gemaakt dat ze het de komende tijd zonder een x aantal parkeerplaatsen zullen moeten doen. Terwijl m'n nieuwe 'baas' me uitleg geeft over m'n algemene taken de komende tijd begin ik me steeds meer op m'n gemak te voelen. Dit wordt werken in een ontspannen omgeving aan een mooie serie.

Na twee uur zit ik weer terug in de tram; de eerste stap van wederom een lange reis terug naar mijn broederlijke 'boeruh'. En nu pas dringt het tot me door; ik ga voor een half jaar m'n bekende wereldje achterlaten en in een hele andere stad wonen. En ik heb er ontzettend veel zin in; Tot Januari 2007 heb ik woonruimte samen met een evenveel voor film en TV gepassioneerde studente en ik ga mijn ogen, oren, smaak, geur, en alle andere zintuigen de kost geven in een prachtige stad werkend aan een prachtige productie. Het leven in Breda ga ik zeker weten missen; het sfeertje, de witbiertjes bij de grote kerk en de gemoedelijkheid. Maar ik lever het graag even in voor een voorproefje in de wereld van de Media.

Ik spreek je,

JW

Ja, beste bezoeker, u ziet het goed, er wordt gewerkt! Nu er een nieuwe periode in mijn school, sociaal en vooral ook nachtleven vind ik het tijd om de site eens een flinke lik verf te geven en dit is het resultaat. Niet alleen de verfbus heb ik ter hand genomen, ook de creditcard.

Want vanaf heden hoef je niet meer met die ellendige 'dot tk' reclame bannertjes te zitten, nee, mijn is vanaf nu bereikbaar vanaf het goddelijke adres (roffel... roffel...) www.schramkoers.com

Vanaf deze site zal ik je op de hoogte houden van de ontwikkelingen op het gebied van mijn stage, school en alles wat daar mee te maken heeft. De eerste blog over mijn stageperikelen kan je dan ook morgen verwachten. Blijf m'n site regelmatig checken want zoals je weet ben ik nooit uitgepraat. En bovendien ga ik binnenkort een aantal leuke nieuwe functies integreren waarover ik je later meer zal vertellen.

Ik spreek je,

--JW

Veel bekenden en minder bekenden zijn er gekomen. Allemaal stemmig gekleed met emotieloze gezichten. Gekuch en gestommel. Het geritsel van een rol pepermunt drijft ergens van achter het groepje genodigden uit. De eerste spreker stapt achter de lessenaar met microfoon en schraapt zijn keel.

 John zet zijn leesbril op en tuurt naar het a4’tje met tekst dat zijn secretaresse vanochtend nog voor hem getypt heeft. “Ik kan me nog goed herinneren dat Jan-Willem voor het eerst mijn kantoor binnenkwam met zijn idee voor een nieuwe televisieserie”. John pauzeert even en weegt of zijn woorden de impact hebben gemaakt die hij graag wil. “Toen zag ik al in hem wat nu velen in hem zien en waar hij altijd voor herinnerd zou worden”. Twee genodigden lachen net iets te hard van achteruit te menigte. Zoals ik al verwachtte; Giel en Ruud.

John trekt zich er niets van aan en vertelt verder. “Wat hij heeft betekend voor de vaderlandse Televisie en Radio industrie is niet te evenaren. Bovendien kan ik zeggen dat JW en ik in die korte periode goede vrienden zijn geworden”. Ineens stopt John met praten en kijkt hij wat ongemakkelijk. Een monotoon gezoem klinkt vanuit de broekzak van John. Hij pakt het vibrerende telefoontoestel uit zijn zak en zegt verontschudigend: “Een ogenblikje”.

 Gemurmer stijgt op uit de menigte. John loopt weg van de lessenaar en trekt zich gedempt schelden in zijn telefoon terug. “Zeker net het saldo van zijn bankrekening doorgekregen” fluistert Giel tot hilariteit van Ruud die toch maar het heft in eigen handen neemt en achter de lessenaar stapt. “Mijn excuses voor mijnheer de Mol, ik zal het maar even overnemen. Natuurlijk vond ik het eerst niet leuk toen JW me met luistercijfers voorbijstreefde op de middag maar uiteindelijk ben ik hem dankbaar; op het moment dat S-live nationaal ging op de frequentie van Skyradio heeft hij me direct gebeld en nu staat het station al jaren aan de top wat cijfers betreft. JW jongen, het ga je goed!”.

 Ruud stapt van de lessenaar af en neemt nog een slok uit het kleine heupflesje gevuld met wat ruikt als pure benzine. De laatste spreker stapt achter de lessenaar. “Jan-Willem, waarom het nu tot een einde is gekomen weet ik niet. Was het iets wat we met zijn allen over het hoofd hebben gezien? Een ding is me wel zeker ze zeggen dat stille wateren diepe gronden hebben, in jou geval komt het er op neer dat orkaan-achtige wateren helemaal onmeetbaar diep zijn. Hoe het ook zij, ik en het Nederlandse publiek met mij zullen je gaan missen. We hadden wel verwacht dat je zou gaan door de drank, maar aangereden door een vrachtwagen van Jupiler…”. Het wordt Joop van den Ende op zijn oude dag allemaal te veel en hij stapt van het podium af.

 Het lijkt nu donkerder te worden. Ik zak steeds verder naar beneden en over de rand van het gat kijken alle bekenden naar me. De eerste schep zand wordt op me gegooid. Ik hoor de muziek die ik had aangevraagd ‘Toppertje’. De muziek wordt ineens overstemd door een harde piep. Ik open mijn ogen en zie de rode strepen de cijfers 06:30 aangeven. “Tijd om te werken” hoor ik mezelf zeggen en ik stap, het zand uit mijn ogen wrijvend uit bed. Ik bewaar mijn bezoek aan m’n begrafenis wel voor morgenavond. 

Drie kwart jaar heb ik me er kostelijk mee vermaakt maar voorlopig is het genoeg geweest: aanstaande maandag maak ik mijn laatste soloshow voor in ieder geval deze schoolperiode op S-live Radio. Nog een keertje de konigin aan de lijn, Jan Wolkers in de studio en de single freefight.

Voordat ik drie kwart jaar geleden begon aan de uitdaging van het produceren/presenteren van mijn eigen programma had ik geen idee dat ik het zo ontzettend leuk zou vinden om te doen. En dat het me zo veel zou leren in de praktijk over het maken van radio. Want zoals ik het al eens met sommigen van jullie besproken heb; het beste compliment dat ik ooit heb gekregen over mijn programma was "Het klonk zo makkelijk, dat zou ik zelf ook wel kunnen". Want dat was het doel wat ik had met het maken van mijn show; een programma dat lekker wegluisterde zonder te veel gedoe en wat vlot klonk. En het klinkt vreemd, maar voordat je zover bent kost het je ontzettend veel werk. En ik ben wel arrogant, maar niet arrogant genoeg om te zeggen dat ik dat niveau volledig bereikt heb.

Wat ik ook onderschat heb is de enorme drukte die ik had tijdens de uitzendingen; in een tijdsbestek van 5 minuten moest ik bijvoorbeeld;
1. De dialoog van 'de konigin' inspreken en aantekenen wat ik precies zei (jah, sorry, het was niet de echte konigin ;))
2. Een telefoonfilter over dit bestand leggen
3. Het voormezelf afspelen en repeteren wat ik alszijnde mijzelf terug zou zeggen
4. De volgende plaat alvast selecteren
5. De juiste jingle instarten op het goede moment
6. Reageren op luisteraars/chatters/MSN-bekenden
Een enorme berg werk maar ook een ontzettende kick als het lukte, al was het dan maar voor een relatief kleine groep luisteraars.

Ik heb dan ook geen moment getwijfeld om te stoppen met het programma toen iemand de opmerking maakte; "waar doe je het voor?". Ik deed het niet voor de luistercijfers, niet als tijdsverdrijf, maar om de feedback die ik kreeg van jullie als luisteraars en voor het grote plezier wat ik er uit kreeg. De kick als het lukt om een plaat en jingle op precies het juiste moment in te starten, de adrenalinestoot van het interviewen van (semi-)BN'ers, de lol om het mezelf volledig te laten gaan in de rol van de konigin of Jan Wolkers en de spontane opmerking van een luisteraar na het instarten van een plaat; "Dank je... Dit had ik echt even nodig"...

Ik dank jullie in ieder geval uit de grond van mijn hart voor de keren dat jullie het geduld hebben getoond om te luisteren naar mijn eerste stapjes op het gebied van radiopresentatie en weet zeker dat ik het radiomaken ga missen in de komende maanden. Ik zal zonder twijfel terugkomen met een radioprogramma binnen niet al te lange tijd, waarschijnlijk bij S-live maar misschien ook niet, het is namelijk lichtelijk ironisch te noemen dat ik maandag tijdens mijn laatste uitzending net terug zal zijn van een SolicitatieGesprek voor een Stage bij mijn 2de radiothuis, 3FM.

Ik hoop dat jullie a.s. maandag de 10e Juli van 19:00 tot 21:00 nog een keer de moeite zullen nemen om af te stemmen op s-live.nl en sluit af met de bekende woorden: "Ik wens u nog een hele..... goedenavond".

Bij deze de tweede editie van mijn bescheiden reisverslag rond de trip naar de USA. Waar ik mijn verhaal besloot met de belofte dat ik binnen afzienbare tijd naar Las Vegas zou vertrekken, daar kan ik nu met gemengde gevoelens vertellen over mijn bezoek aan 'the city that never sleeps'.

Nee, geen persoonlijke schade of dikke wangen dit keer, ook geen berovingen of andere enge zaken maar observaties uit een bizarre stad. Want hoe overweldigend Las Vegas ook kan zijn, iedereen was het er na een 3 dagen er doorgebracht te hebben over eens dat ze blij waren te vertrekken.

Het begon al met de heenreis. Een uur of 4 door de verzengende hitte rijden naar de laagvlakte waarop Las Vegas ligt. Dat betekend een afdaling van het bergplateau waarop Flagstaff ligt (zo'n 3400 meter) tot een meter of 1000 boven zeeniveau (ik kan me vergissen, alles hier is in voet weergegeven en omrekenen is nooit mijn sterkste kant geweest. Het gevolg? Ploppende oren, veel gapen (en niet alleen vanwege de kater) en adembenemende vergezichten over het berglandschap tijdens een oogverblindende zonsondergang. Dat de toilet van de bus overliep tijdens het afdalen en de motor het net trok kon de pret niet drukken.

Op het heetste van de dag roept busdriver Jim die z'n roeping als entertainer gemist heeft dat we aanbeland zijn in 'beautiful las vegas'. Zo beautiful komt het niet op me over. Stinkende riolen en crack-verslaafden. "Dit is de voorstad" hoor ik mezelf zeggen "het mooie komt nog". Toch doemen de silhouetten van de bekende casinos al voor me op "the Wynn", "Circus Circus" (onze slaapplaats). Toch zitten we volgens mijn plattegrondje nu op 'the strip'. Dit is dus vegas.

Dan maar snel naar het hotel toe. Daar aangekomen worden we gedropt in een betonnen parkeergarage temidden van een grote kakefonie van Mexicanen en Chinezen. Allemaal luidruchtig, druk en vooral, onder de 12. We komen er achter dat circus circus hét hotel is voor de minder kapitaalkrachtige mexicaanse tienermoeder met minimaal 5 kinderen van verschillende vaders. De kamers zijn wel oké, netjes bijgehouden een heerlijk uitzicht. De TV aanzetten en wat krijgen we voorgeschoteld? Het eigen TV kanaal van Circus Circus waarop een videoband van een uur stuntelende clowns in verschillende situaties dropt. "Know you bassie from adrian?"

En dan gebeurt het: De avond valt. En van een stinkende kinderstad veranderd las vegas in een grote zee van neonlicht en muziek. Vrachtautos met schaars geklede dames die je verzoeken toch alsjeblieft te bellen, entertainers die proberen je een casino binnen te lokken, een overdekte recreatie van de kanalen van Venetie, Een pirateneiland, en een italiaans paleis met een wervelende watershow voor de deur. In Vegas kan alles.

En in vegas kost ook alles veel geld. Een flesje corona in een hippe nachtclub? 6 dollar en 20 keiharde centen (het omrekenen laat ik aan u over). En dan zit de 'tip' er nog niet bij want als Nederlander is het hier even wennen; Fooi geven is verplicht. Maar je krijgt er wel wat voor terug. Ongelofelijke optredens, prachtig vrouwvolk, en een hele, hele zware kater de volgende ochtend.

En hoe mooi en spectaculair het 'nieuwe' vegas dan ook is, toch mis ik de romantiek van de oude casino's en de tijd dat de Rat Pack (wie zegt u?) hier hun geld kwamen uitgeven. Gelukkig is daar dan busdriver Jim die voor 5 dollar ons graag met z'n 3-asser dwars door vegas wil rijden tijdens een 'lights-tour' langs het oude 'downtown'. Hier begon het allemaal en liggen de oude giganten van casino's als 'the golden nugget' en 'Lady Luck'. Om toerisme op gang te houden is de oude straat overdekt met een dak waarop om het uur een gigantische licht en lazershow gehouden wordt; een waar spektakel. Dit is Vegas zoals ik het graag zie..

De volgende dag hebben we geluk; na een bezoek aan de Hoover dam (voor foto's klik beneden) hebben we de mogelijkheid een rondleiding te volgen in het duurste en chique-ste hotel van 'the strip'. Het 1 jaar oude 'The Wynn'. Met kamerprijzen die beginnen bij 190 dollar per nacht is dit absoluut het duurste casino van the strip. En ik weet waarom. Wat een smaak en stijl. In tegenstelling tot de schreeuwerige aankleding van veel casino's heeft the wynn een stijlvolle combinatie van kunst en design te bieden. Een voorbeeld: Onze gids wees ons bij de incheckbalie op twee kleine schilderijen achter de receptionistes met de volgende boodschap: "Those are two four million dollars Picasso paintings".

Op onze terugweg naar de ingang van het casino werd onze aandacht getrokken door een horde camera's en schreeuwende huismoeders en personeelsleden. Tot onze grote verbazing trok de stoet steeds verder onze richting op dus als echte toeristen trokken we onze cameras. En met wie stonden we oog in oog? De konigin van de Amerikaanse 'Day-time TV', Oprah Winfrey... Only in Vegas baby! Bewijs? Klikt u maar eens op de rechterfoto...

Na 3 dagen lang Vegas meegemaakt te hebben moet ik zeggen dat we het ontzettend leuk hebben gehad maar toch blij waren terug te gaan. Vegas slaapt nooit en er is zo ontzettend veel te zien dat je zoals mijn docent studiotechniek het noemde last krijgt van 'sensory overload'. Zoveel lichten, kleuren, geuren en geluid dat je op een gegeven moment blokkeert en het gewoon niet meer ziet. Gelukkig konden we terug keren, vele dollars armer maar een ervaring rijker. Ook de ervaring van een bus die de helling niet meer trekt en om de zoveel kilometer stilvalt. 3 uur later dan geplanned en volledig gebroken kwamen we aan in flagstaff, maar we waren weer 'thuis'.

De afgelopen dagen na vegas hebben we voornamelijk gevuld met het werken aan de 'packages' voor ons televisieprogramma; een 20 minuten durend 'magazine' met 5 reportages vanaf locatie (klik op de rechtse foto om 'mijn' team te zien van ons onderwerp; films in arizona). Ook hier hebben we prachtige beelden geschoten.
Het uiteindelijke televisieprogramma zal 'This is Arizona' gaan heten en gepresenteerd worden door 3 'anchors'. En raad eens wie er weer met z'n kop op TV gaat komen? Inderdaad, ik wordt ook anchor. Met een groot publiek moet ik zeggen. Want het programma zal worden uitgezonden via;
1. Lokale Campus TV; voor een universiteit waar 15000 studenten zitten
2. Lokale TV in Flagstaff; een stadje met 50000 inwoners
3. Sateliet; via een themakanaal met 16 miljoen abbonnees
4. Internet; via de site van de universiteit, details hierover maak ik in mijn volgende berichten bekend.
Wie weet ben ik dus na de uitzending zo beroemd dat ik bij Oprah op de koffie kan gaan.

Maar soit,

Nu is het genoeg geweest. Het is hier ondertussen 01:20 lokale tijd dus ik ga mijn bedje maar eens opzoeken; morgen staat sowieso een trip naar de grand canyon op het programma dus moet ik volledig uitgerust zijn. Alle fotos zijn nog steeds te vinden op het bekende adres.

Tot snel en, Stay Classy,

JW

De eerste paar dagen zitten er op en het is meteen een kwestie geweest van volle bak aan de slag. Een gehele beschrijving van alles wat er tot nu toe gebeurd is zal ik jullie niet proberen te geven; daarvoor is er te veel gebeurd maar leuk is het tot nu toe allemaal wel geweest :).

Vrijdagavond kwamen we aan in Cincinetti na een lange en slopende vlucht van 9 uur vanuit Amsterdam. Hier aangekomen wachtte het eerste gruwel ons: de Amerikaanse Douane. Een onvriendelijker en arrogantere groep mensen kan je je niet voorstellen. Gastvrijheid is iets wat bij deze mensen niet in het woordenboek staat. Niet zo'n leuke aankomst maar goed, we hadden nog 2 uurtjes de tijd voor onze aansluitende vlucht naar de woestijnstad Phoenix zou vertrekken. Tijdens deze paar minuten sloeg de jetlag voor het eerste toe; 9 uur lang onderweg geweest en nog steeds was het nog maar halverwege de middag. De vervolgvlucht in en op weg naar Phoenix in een toestel dat een stuk rustiger vloog dan de bomvolle boeing 767 waarin we de heenreis zaten. Na een vluchtje van 'maar' 4 uur landden we tegen de avond in Phoenix. Aldaar stond ons een onaangename verrassing te wachten. Van de super ge-airco'de vluchthaventerminals en vliegtuigcabines met een   temperatuur van rond de 19 graden stapten we in de verzengende hitte (43 vochtige graadjes celcius). Wat een klap voor je gezicht. Maar wat een zonsondergang... Meteen maar door naar de bus die ons naar onze 'dorm' room op de campus van de NAU; Northern Arizona University bracht. Een gebouw wat een relikwie uit de jaren '80 genaamd Gabeldorn is. Stel je voor; Veel eikenhouten meubels, vale vloerbedekking en hoge bedden. Maar wel een gezellige leiding van studenten.

Aangezien onze aankomst midden in de nacht op vrijdag niet geheel goed voor de algemene nachtrust was hadden we gelukkig de zaterdag de mogelijkheid om even op adem te komen. Letterlijk en figuurlijk, want op 3400 meter hoogte t.o.v. de gemiddelde 5 meter in Nederland was het wel even wennen aan de lagere hoeveelheid zuurstof, en nu nog merkt iedereen het verschil heel goed; trapje op lopen en je bent buiten adem. De zaterdag werd dan ook heel voorzichtig gebruikt om de omgeving van de campus en het nabij gelegen plaatsje Flagstaff te bekijken. Flagstaff is een all-american town gelegen aan de legendarische 'Route 66' die dwars door de USA loopt. Meteen vandaag ook de eerste paar cultuurshocks: 1; de toiletten staan constant vol water; het is dus net alsof je in een aquarium schijt. 2. Amerikanen eten ongelofelijk vet en veel, ook s'ochtends. 

Niets geen mager boterhammetje en een glaasje thee, Nee hoor Meteen s'ochtends vroeg om 08:00 al aan de 'Mountain Dew' (soort bitter lemon maar dan niet bitter) en de vette scrambled eggs & ham. En aangezien wij hier in de schoolkantine eten moeten ook de zuinige hollanders er aan geloven. Dat is dus flink wat wandelen, maar aangezien we zeker 20 minuten lopen van de campus waar we les krijgen en eten door de ijle lucht lopen we het eten er wel af.

Zondag was de eerste dag met een ouderwets toeristisch uitstapje naar een omgevingsattractie: vlakbij het pittoreske plaatsje 'Sedona', op een uurtje rijden ligt met een schilderachtige woestijnomgeving waar destijds vele westerns zijn opgenomen. Maar ons voornaamste reisdoel was het natuurgebied 'slide rock'; een smeltwaterstroompje wat door de diepe kloof bij Sedona loopt waar door het waterstroompje een soort natuurlijke glijbanen zijn uitgesleten. Heerlijk fris water van een graad of 10 in de omgeving van ongeveer 45 graden in de volle zon; kortom lekker afkoelen dus. Maar slide rock deed zijn naam zeker weten eer aan; ik haalde zelf mijn voet op een zeer scherp slide rockje open en een van onze groepsgenoten gleed onderuit en belande op zijn hoofd. Een dikke wang en vele flauwe opmerkingen in de richting van 'knabbel' waren het gevolg, maar het slachtoffer zelf liet weten dat de vrouwelijke moederinstincten die vele dames toonden veel goed maakten.

Na het bezoek aan slide rock stond het plaatsje sedona en de daarbij behorende woestijn op het programma. Warm, maar zeer fotogeniek en bijzonder om eens doorheen te kunnen lopen; in deze woestijn zijn vele oude "John Wayne" westerns opgenomen en als je hier doorheen rijdt begrijp je duidelijk waarom.

De dagen hierna hebben we tot nu toe gevuld met interresante lessen in de volgende onderwerpen: Announcing/Writing, Field production/Editing, en Studio Techniques. Bij Announching/Writing krijgen we les van een ervaren docent in presentatietechnieken, bij Field production gaan we met cameras het veld in en bij studio prodcution leren we hoe we in een team van 21 man een televisieprogramma live moeten regiseren, presenteren, kortom zelf maken. De komende weken zullen we bezig zijn met het opnemen van fragmenten, het schrijven van een script en het uiteindelijk in een volledige studio opnemen van ons programma.

Voor de komende dagen staat nog op het programma; onder andere een reis naar Las Vegas, Los Angeles en uiteindelijk New York en wie weet wat ik verder nog mee ga maken; je leest het in ieder geval hier op mijn blog.

Enige zin om nog meer ondersteunende beelden te zien? Dat gaat heel simpel, klik hier om al mijn fotos te zien. Verder kan je altijd links in het menu de laatste 5 geuploade afbeeldingen zien en via deze doorklikken.

Ik spreek je snel,

JW

Rivers of pain, Sands of time. What must be told, Expressed in rhyme.
Horrors seen through frightened eyes. Horrors felt through common ties.

Events that some may not believe, Their jaded minds cannot conceive.
They ignore that which they cannot see, Released from all responsibility.

But we cannot turn, We cannot lie. Cannot pretend they did not die.
We turned them back, We came too late. Helped condemn them to their fate.

Some say it's over, We can do no more. It's all but lost in historic lore.
But we must do more than just regret. Learn from the past; do not forget!.

- Kevin Karlowski

Ik heb het voor vandaag helemaal gehad. Alles zit me tegen. M'n band is lek, m'n laptop kapot en ik moet een videoproject maken aan de hand van een onvolledige opdracht geschreven in gebrekkig 'charcoal english' (steenkolen engels).

Toen ik daarnet thuiskwam werd het er al niet beter op. Een grote stapel oranje drukwerk blokkeerde vakkundig mijn toch al niet zo riante brievenbus. Als spreekwoordelijke kroon op dit klein stukje oerbos in mijn postbus prijkte en witte envelop met rood/blauw cursief gedrukt Wonen Breburg er op. Nu wordt ik van dit soort enveloppen altijd al wat onrustig, omdat het meestal om 2 dingen gaat:

1. Er is geklaagd over geluidsoverlast
2. Er gaat iets met de huur gebeuren

Nu ben ik het afgelopen jaar wel eens verrast door de heren (en dames) van wonenbreburg; mijn bijdrage voor de stroomkosten werd maandelijks met maar liefst 2 euri verminderd. Toch weer een pilsje extra op de laatste donderdag van de maand zullen we maar zeggen.
Helaas geen pilsjes extra dit keer. Sterker nog; ik mag vanaf Juni 2006 m'n eerder terugverdiende pilsje weer inleveren samen met nog eens vijf extra in de maand.

Jawel, de huur gaat omhoog. Nu ben ik normaal niet zo strak op de centen maar de afgelopen maand was het voor het eerst kiele-kiele wat rondkomen betreft. Ik werk iedere zaterdag bij de Lidl in het pittoreske Chaam waar mijn wieg staat, 12 uur (In Duitsland mag dat) voor een hongerloontje waar ik normaal gezien met de studiefinanciering en een flinke backing door pa en ma wel mee rond kon komen. Maar de afgelopen maand was helaas erg duur. Druk ook, ik ben gebroken na een drukke tijd met veel leuke - en helaas ook minder leuke - dingen.

Ik leg de geopende envelop van de woonmaffia maar even op m'n bureau. Wat voor reclame zit er dit keer tussen... Nee, Oranje Tompoezen hoef ik niet... "Ik ben toch niet gek?" Nee, maar je marketingafdeling wel... "Zoekt u een nieuw bankstel?" aan 1 defecte heb ik voldoende... En nee, ik hoef ook geen goedkope lening, alhoewel het me nu wel goed uit zou komen.

Vooruit, ik lees het aldi aanbiedingenkrantje nog maar eens door en tel de laatste stuivers in m'n portemonee.

Tjah, en dan is het ineens een maandje stil wat columns of logs betreft van mijn kant. Iets gebeurd in de tussentijd dat tussen mij en het digitale papier heeft gestaan? Nee, helemaal niet. Veel drukker dan normaal heb ik het niet gehad de afgelopen maand. Is er dan in mijn prive situatie iets waardoor ik me niet op het schrijven toe heb kunnen leggen? Nee hoor, eigenlijk ook niet. Ik heb de afgelopen maand te maken gehad met een waar writers block waar je u tegen zegt.

Niet dat het zo is dat ik geen stof tot schrijven heb gehad de afgelopen tijd. Gebeurtenissen op het wereldtoneel genoeg, ik heb prachtige boeken gelezen waar ik je over wilde vertellen en films gezien waar ik nog steeds over nadenk. Ik heb muziek gehoord die me diep geraakt heeft en waar ik je graag over zou willen vertellen maar ik kreeg het gewoon niet neergetypt.

De inspiratie was op, en ik kreeg er niets uitgewrongen zonder dat ik er zelf tevreden over was. Maar ik begin langzaam aan te revalideren uit mijn benarde positie waar zelfs de meest doorgewinterde auteur wel eens mee te maken heeft.

En ik heb tijdens de afgelopen maand 'radiostilte' ontdekt dat ik eigenlijk best wel gelukkig ben op het moment. En sinds kort sta ik verbaasd hoe blij ik kan zijn met kleine dingen. Een strak opgemaakt bed met schone lakens (dank je, moeders). In een lied wat ik al honderden keren gehoord heb een nieuw detail ontdekken wat ik nog niet eerder opgemerkt had. Het voelen en ruiken van de aankomende lente bij het fietsen naar school, ach, je begrijpt het wel.

En wat het enige wat soms wat leegjes voelt betreft; iik zei het al; ik ruik dat de lente niet lang meer op zich zal laten wachten. Dus wie weet wat er me nog te wachten staat in de komende maanden.

Het is zaterdagavond een uurtje of 22:00. Warm is het hier zeg, niet normaal. Om me heen staan zwetende mensen in mislukte outfits met dood bier in hun handen. De DJ doet vergeefs zijn best om de voetjes van de vloer te krijgen met het laatste misbaksel van Frans Bauer. Ow god.. daar heb je weer zo'n sluimerende nicht die zich alleen met carnaval durft te verkleden als vrouw.

Pilsje nummer: 2
Echt druk is het nog niet in de dorpskroeg waar ik me bevind. Ik zie wel veel bekende gezichten. Mensen met wie ik sinds mijn tijd op de basisschool geen contact meer heb gehad. Van die mensen die je in de bus wel van gezicht herkend maar waarover je als ze je aankijken besluit om maar te doen of je ze niet gezien hebt. De DJ worstelt zich nog steeds door een playlist met vooral Nederlandstalige bagger heen en mijn oog valt op een groep vrij lelijke dames die dood in de hoek staan. Waarom vond ik carnaval ook alweer leuk?

Pilsje nummer: 6
"Hé, deze plaat ken ik! Volaré, whoho, cantaré, whoho-hoho.." Het is nu best gezellig aan het worden. Ik zie veel oud klasgenoten van de basisschool en beantwoord herkennende blikken met een vriendelijke hoofdknik. De DJ draait lekkere plaatjes. Ach, de muziek is fout en het gaat helemaal nergens over maar ambiance lijkt er wel te zijn. De vriendengroep waarmee ik gekomen ben lijkt zich ook steeds meer op het gemak te voelen. Voorzichtig schiet de eerste polonaise van 3 verontschuldigend lachende meisjes door de zaal heen. Haha, daar heb je een vent verkleed als vrouw.

Pilsje nummer: 11
"Lief klein konijntje had een vliegje op zijn neus, lief klein konijntje had een vliegje op zijn neus". Wat is die DJ toch goed zeg, ongelofelijk ik ga morgen weer naar deze kroeg toe. Shit. M'n bier is op. Wie was er aan de beurt nu om een rondje te geven? Ow, wacht daar krijg ik de volgende alweer van een van die fantastische oud-klasgenoten van de basisschool. Heuj! Een polonaise, ik ga mar es meelopen denk ik. Lekker leunen op je voorbuurman/vrouw zodat je niet omvalt. Ow shit, ik heb met m'n suffe kop m'n bier laten vallen. Gelukkig ben ik nog niet dronken zodat ik zeker weten niet voor gek sta.

Pilsje nummer: ??
"BIER EN TIETEN, LA-LALA-LALAAAAAA, BIER EN TIETEN, LAAAA-LA-LA-LA-LAAA-LA"... Godverdomme wat zijn die lampen fel... Glas leeg... Moet maar eens een nieuwe halen... WHAHAAHA, daar heb je en kerel verkleedt als wijf. Hoe komen ze er op?! Waar zijn m'n bonnen? Kijk daar eens wat een groep mooie vrouwen. Samen zijn we onverslaanbaar, deze kroeg is mijn heelal. Wowwww, gelukkig kan ik me nog vasthouden aan een staantafel. Waar ben ik nu? Ik zie alleen maar voeten. M'n hoofd voelt nat aan een kant. Godver, ik ben omgevallen. Gelukkig wordt ik opgeraapt door de barvrouw die me naar buiten duwt. Ze zegt iets met het woord 'tijd'. Verdomme, waarom beweegt de weg op en neer? Ah, daar is de voordeur. Sleutel past niet.. Nou jah.. Slapen in het portiek kan ook....

Carnaval 2006... Alaaf!

Vaak zeg ik tegen mezelf dat ik in mijn columns (als het al zo te noemen is) niet zoveel links gekleurde onzin moet verkondigen. Het is helemaal niet zo slecht gesteld met Nederland, De regering is helemaal niet bezig de zwakkeren in de samenleving weg te drukken en discriminatie valt best wel mee als je het vrijheid van Meningsuiting noemt.

Maar sommige mensen maken het wel erg moeilijk om het 'rode-barricade' gevoel in me te onderdrukken. Neem nu MissEntlossing 1955, Maria Cornelia Frederika Verdonk. Geboren te Utrecht op 18 oktober, onder andere adjunct directeur van de Scheveningse Gevangenis, En momenteel minister van vreemdelingenzaken & integratie.

Mevrouw Verdonk wint snel aan populariteit in rechtsdragend Nederland en in regionen die niet discrimineren maar opvallend veel gebruik maken van hun recht op vrije meningsuiting in discussies over integratie.

Waar het in het begin nog redelijk stil was rond deze madam, daar won ze snel aan bekendheid en populariteit met haar 'zero tolerance' beleid jegens asielzoekers. Rita was van de harde hand; Al woon je 25 jaar in Nederland, heb je kinderen en een eigen schoenenwinkeltje, redt je jezelf goed in de maatschappij en spreek je een woordje Nederlands, Zonder het begeerde roze papiertje met de Blauwe NL-stempel is er hier geen plek voor je en wordt je op een vliegtuig gezet richting je eigen moederland (of je daar nu vervolgd wordt of niet).

Haar grondige aanpak getuigd ook uit de manier waarop ze omgaat met gegevens van onder ndere vluchtelingen uit Congo of Rwanda, landjes in afrika waar op grote schaal genocide plaatsvond en nog steeds bezig is. Haar medewerkers speelden zonder blikken of blozen informatie over de politieke voorkeur, afkomst en reden van vluchten door aan regimes in de landen waar deze mensen naar terug moesten, ongeacht of deze regimes vijandig stonden tegenover deze mensen. Resultaat; een leuk welkomstcomité van militanten op het vliegveld met machetes als cadeau.

Het nieuwste plan waar "Iron Rita" mee aan komt om de integratie te bevorderen; een verplichting van de Nederlandse spreektaal op straat. Tjah... Wat valt hier op aan te merken... Ik verwacht een cellentekort bij politie-districten "Keukenhof" en "Kinderdijk". Op zich moet dit geen probleem zijn want het schijnt dat er bij schiphol sinds kort weer een stuk bouwgrond is vrijgekomen. Brandschoon en klaar voor de bouw van nieuwe cellen. En wat betekend een dergelijke verordening voor de rust in mijn eigen deurp waar alleen de burgervader die uit de grote stad komt goed Nederlands spreekt? Waar ligt de grens? Zal onze zingende barvrouw Christian worden aangehouden vanwege de liedjes die ze in plat dialect zingt? Is overbuurman en boer in hart en nieren Jos nu een terrorist?
Ik heb overigens nog een voorstel voor Verdonk om onze Nederlandse identiteit te verstevigen: Een verplichting van het dragen van Nederlandse klederdracht in het openbaar. Een verbod op het verlaten van het huis zonder klompen en de doodstraf voor iedereen die geen boerenkool met worst lust.

Nee, ik ben er van overtuigd. Nederland is helemaal gek geworden.
Ik zucht nog maar eens diep en hijs de rode vlag op mijn eigen kleine online barricade.

Een half verlaten cafe ergens op het platteland in Noordt Brabant. Druk is het er niet. De naar sigaretten stinkende kleedjes liggen al lang niet meer zo netjes over de eikenhouten tafeltjes als in het begin van de avond.

Waar de klok normaal gezien het laatste is waar de kroegbezoekers naar kijken heeft deze nu de volste aandacht van alle aanwezigen. De barvrouw kijkt nerveus op haar horloge en grijpt de knop van de tap nog maar eens extra stevig vast. "Nog un klèn minuutje" hoor ik haar hardop denken. De klok tikt langzaam verder. Er wordt wat heen en weer geschoven op de stoelen en de paar vroeg dronkenen die al aan het dansen waren stoppen even. Als er nog 30 seconden op de teller staan wordt Cool & The Gang even wat zachter geschoven. Die wachten wel even tot volgend jaar. En terwijl mijn dorpsgenoten en vrienden fanatiek mee beginnen te tellen reflecteer ik even in het kleine moment van rust dat er heerst in het bruine cafétje op hetgeen wat er nu gebeurd is in het afgelopen jaar.

...Tien! Negen! Acht! ....
Waarmee begin je zo'n korte periode van reflectie? Ow, natuurlijk. Rampen. Rampen zijn altijd leuk. Zeker als ze hier ver vandaan gebeuren. Het mooie van natuurrampen is dat ze je een heel goed gevoel geven. Je zit lekker veilig in je Nederlandse 2 onder 1 kap woning met je golf GTI op de oprit en je twee kinderen op bed te genieten van alle ellende die over je heen gestort wordt via de televisie. En om je helemaal een spontaan gevoel van voldoening te geven stort je natuurlijk geld op Giro 555 (zeker net na de kerst). Wat dat betreft is gods gevoel voor timing redelijk afgezwakt in 2005. Vooral met de komst van Katrina en de aardbeving en Pakistan had hij beter even kunnen wachten. Misschien was 3 rampen in 1 jaar iets te veel gevraagd van de gemiddelde Nederlander. We zijn met zijn allen een beetje 'tsuna-moe'. En op zo'n moment is het ook wel te begrijpen dat de kinderen in het Tsunami-gebied 183 miljoen krijgen. En dat de Pakistaanse weesjes het met 26 miljoen moeten doen.
"Gewoon een kwestie van slechte format planning, God" zou John de Mol zeggen.

Het Café is ondertussen gaan staan. Naast me staat een gezellige Brabantse van rond de 40 die me verwachtingsvol aankijkt. Me licht ongemakkelijk voelend reflecteer lekker door.

...Zeven! Zes! Vijf!...
Jeanny Wagemans, Martin Johan Egthuijsen, Louise Angelique Donk, Jan Kieviet, Cimen Kuaski, Raun Leisink, Francois van Hugten, Peter Poelarends, Jarno Mansveld, Manuela Gerritsen, Floor Garst. Kent u ze nog?
Nee, het zijn niet de deelnemers van Idols die de finaleronde niet gehaald hebben, het zijn de slachtoffers die dit jaar daden van zogenaamd 'zinloos geweld' niet kunnen navertellen. Ja, je hoort er minder van in de media. "Zinloos geweld" is namelijk uit. De fakkels van de stille tochten zijn binnen het jaar standaardgarantie naar de intratuin teruggebracht en ingeruild voor een tuinlaaf. En zo verdwijnen de slachtoffers van een stel werkeloze losers zonder inspiratie weer in de anonimiteit. Gelukkig is er hoop. Tegenwoordig zijn er mensen die onze dieren [beschermen. Ongetwijfeld waren deze mensen ook verantwoordelijk voor de rel die nu al "Domino-mus-Gate" heet.

De Brabantse (niet zo)schone die ongetwijfeld "Nel" Of "Cor" heet schuifelt naarmate het aftellen vordert steeds meer in mijn richting. Nu wordt het echt spannend. Ik probeer nog weg te duiken richting toilet terwijl ik koortsachtig mijn reflectie af probeer te ronden.

...Vier! Drie! Twee!...
Tolerant zijn we wel geworden in Nederland dit jaar. Het onderwerp "inburgeren" is uit de taboesfeer gehaald en nu zelfs zo'n prettig onderwerp dat er in Hilversum een slecht scorend format aan verbonden is. Bart Peeters; Zo'n irritant mannetje dat zelfs de Belgen hem naar Nederland verbannen hebben, loodste ons door een avond met vragen die de holheid van het hele begrip 'inbugering' nog maar eens pijnlijk duidelijk maakten. Maar niet dat Jan Modaal zich hier aan ergert hoor. Nee, de meeste Nederlanders zien het niet eens. Het is natuurlijk ook het makkelijkste om gewoon mee te lopen met Wilders en zijn vriendjes. En hoe aardig ik Geert ook vind met zijn sympathieke accent, het feit dat deze man steeds meer volgenlingen achter zich aan krijg baart me zorgen. Ach, waar zou ik me eigenlijk ook zorgen over moeten maken. Alle minderheidsgroepen die door katholiek Nederland zo gevreesd worden zijn zelf net zo hard op weg om vijanden te zoeken.

Ik ben wel zo'n beetje klaar met mijn reflectie. Het Café is ondertussen in juichen uitgebarsten en ineens voel ik een harige natte zoen op mijn rechterwang. Correke kijkt me van iets te dichtbij vrolijk aan en wenst me een gelukkig nieuwjaar ("Mokt er wè van in 2006 eej!") en de barvrouw draait de schuif van e geluidsinstallatie nog wat verder open.

# Happy new year
Happy new year
May we all have a vision now and then
Of a world where every neighbour is a friend #

De helft van de bezoekers kent de tekst niet maar lalt op goed geluk maar wat mee met de melodie, die ze van vroeger nog wel kennen.

Ik kijk mijn vrienden die ondertussen alweer een vers getapt glas bier meegenomen van de barvrouw die betekenisvol naar me glimlacht en knikt. Even denk ik dat de barvrouw precies doorheeft wat ik denk. Maar dan kijk ik weg, opzij naar Correke die ondertussen laat zien dat je op Abba ook heel goed bubbeling kan dansen. "Ach ja, volgend jaar maar weer beter" verzucht ik zacht in mezelf. En bel mijn ouders met de gemeende wens.

"Gelukkig nieuwjaar. Maak er wat van in 2006"