// Schramkoers.com

// Oi! Dance Wiv Me!

Ongeinspireerde rap, nietszeggende tekst in het refreintje en werkelijk waar een gedrocht van een clip. Maar dit is zo'n mother***ing leuke plaat? Waarom? Ik weet het niet.

Misschien omdat de melodielijn afkomstig is van het nieuwe myspace kindje 'Calvin Harris'. Met een half hitje in Nederland kennen sommigen hem misschien nog van 'Acceptable in the 80's'. Calvin is een gozer van 23 jaar met nu al credits op platen van Kylie Minogue en nu al behorend tot het nieuwe troetelkindje van de muziekpers.

Zijn laatste plaat hakt zonder dat ik het kan verklaren enorm goed bij me in. Hij blijft hangen, is enorm dansbaar en je kan er heel goed stoer op kijken als je hem op je Ipod hebt in de trein. Alles voor een bescheiden nazomer hitje wat mij betreft.

De bijbehorende kutclip (zeg niet dat ik je niet heb gewaarschuwd!)

// The shins - Phantom limb

Muziek blijft een raar ding. Sommige nummers grijpen me direct als ik ze voor het eerst hoor, andere laat ik maanden lang links liggen totdat ik ze ineens oppik en eigenlijk niets anders meer draai.

Tot deze categorie behoort het werkelijk schitterende nummer 'Phantom limb' van de in Oregon (USA) gevestigde indie-rockband The Shins. Waar ik het laatste album van de band, 'Wincing the night away' al vanaf Januari dit jaar op mijn harde schijf heb staan, pas de afgelopen week zag ik de clip van het nummer.

Zoals het bij Indiebands lijkt te moeten, een lekker vaag verhaal met kinderen die historische gebeurtenissen naspelen maar het gaat mij om de muziek. En wat klinkt het nummer bekend en toch anders. Close-harmony gezongen pop met vreemde toonwisselingen en een freaky koortje erbij. Dit blijft in je kop zitten en gaat er voorlopig niet meer uit.

Luister dit nummer vooral ook eens op een goede koptelefoon, het werkt bijna hypnotiserend. Oogjes dicht en achteroverhangen geblazen dus met mijn favoriete plaat van het moment;

The shins - Phantom limb

Het klinkt eigenlijk te mooi om waar te zijn. Volgens de marketing-stagiare van EMI music noemde air traffic zichzelf naar de storingen die hun apparatuur opving tijdens repetities in een loods vlakbij het vliegveld van Bournemouth.

Niet dat dit veel uitmaakt wat het nummer betreft. Want ik heb er weer eentje gevonden beste lezer. Je raadt het al; zo'n smeuige britpop-plaat die lekker in je kop blijft hangen, nu nog fris en nieuw klinkt en over een maandje of wat helemaal kapot gedraaid is en het draaien niet waard.

Air Traffic heten de mannen dus en waar ze over zingen is zoals wel vaker voorkomt in de muziek niet bijzonder vernieuwend of vers. Hun debuutsingle 'never even told me her name' is niet meer dan cliche te noemen op het tekstueel vak.
Hetzelfde geldt voor de muziek; powerchords op de piano en een stevige electrische gitaar vormen de ruggegraat van dit nummer en dat hebben we allemaal al eens eerder gehoord.

Maar het klinkt zo leuk! Ik hoor zo door de mp3-ruis heen dat deze gasten heel veel lol hebben in muziek maken en dat voel je als je er naar luistert. De tekst wil je zo snel mogelijk kennen want meebléren is een vereiste bij dit nummer. De ongeinspireerde low-budget clip doet het nummer geen recht en ik ben dan ook erg benieuwd hoe ze live zijn. Als de helft van de energie die er uit dit nummer stroomt op het podium overkomt kunnen we spreken van een zeer geslaagde live-act, met hun roots stevig verankerd in de pop want lead-zanger Chris Wall zit net als Elton john 40 jaar geleden vastgegroeid aan een piano.

Mijn plaat van deze week is dan ook;

Air traffic - Never even told me her name

THE KLAXONS - GOLDEN SKANS

De korte periode radiostilte (no pun intended) die ik op mijn blog heb ingelast heeft me er helaas toe belet om te kunnen claimen dat ik weer eens gelijk heb gekregen wat mijn hit-voorgevoel me in heeft gegeven.

Al meer dan een half jaar draai ik namelijk het album 'life in cartoon motion' van de dubieus veel op Freddy Mercury lijkende Mika, en sinds een week is de single 'Grace Kelly' van deze beste man Mega-hit op o.a. 3fm en stuift hij als een carnavalsvierder op zoek naar frikandellen richting de nummer 1 positie van de hitlijsten.
 
Nee, Mika is nu alweer 'yesterday's news' voor mij, ik concentreer me op ander leuk nieuw Engels talent. En stomtoevallig even dubieus wat geaardheid betreft als Mika. Het lijkt er namelijk op dat na de scissor sisters' bom van een hit 'I don't feel like dancing' de metro-man weer helemaal terug is. Dit geldt ook voor de formatie die achter het nummer zit waar ik het nu even over wil hebben. De detais ga ik niet verder op in; die vind je in de clip onderaan deze post (alhoewel een clip met vuur en dingen die breken altijd oké is wat mij betreft).

De Engelse muziekpers kan het niet veel schelen in ieder geval, die schuimen al bij het horen van de naam 'The Klaxons', want zo heten deze nieuwe beloften van de 'New Rave', een term door de platenmaatschappij verzonnen om hun ondefinieerbare mix van rock en electonische muziek te omschrijven. Alhoewel het maar te bezien valt of dit 'genre' wel echt bestaat aangezien ze er naar eigen zeggen niet toe behoren.

In welk genre ze ook zitten, dit is een extreem lekkere plaat met een catchy deuntje wat in je kop blijft zitten, zoals het hoort. Verwacht nog meer van deze heren, al ben ik erg benieuwd wat ze in de hitlijsten gaan doen. Wat airplay betreft zit het wel goed, want ook de grote radiostations lopen met de klaxons weg.

// PLAAT VOOR JE KOP

De eighties zijn nog nooit zo hip geweest. Electronische invloeden in muziek en simpele refreintjes zijn helemaal niet meer achterhaald of niet meer van deze tijd. En de engelse pop-rock lijkt helemaal hoogtijdagen te beleven met bands als ‘the Kooks’, ‘The magic numbers’ en ‘The Zutons’.

Waar dit jaar de mainstream zich meer dan ooit in dit genre lijkt te vinden, daar was het vorig jaar nog helemaal niet zo hip om te zeggen dat je Franz Ferdinand, the Infadels en Hard Fi helemaal diggde. Een van de bands die vorig jaar ook nog niet helemaal mainstream was maar wel een paar aardige hitjes scoorde waren de Kaiser Chiefs. Op het Britse Eiland ongekend populair en flink aan de weg timmerend in de rest van Europa leek Nederland niet zo veel voor de heren te voelen.

Hun single ‘Everyday I love you less and less’ scoorde aardig maar haalde de eerste 10 van de top 40 niet. Binnenkort komen ze met hun nieuwe, bijzonder bijdehand genaamde album ‘Yours truly, Angry mob’ uit en duidelijk hebben ze gekozen voor wat toegankelijkere nummers. Het klinkt allemaal wat gepolijster en simpele refreintjes met duidelijke ‘hooks’ domineren het album. Waar ik het rauwe geluid van hun eerste album ‘Employment’ eigenlijk beter kon waarderen is dit nieuwe album zeker niet slecht. De eerste, als viral-marketingtruc enkel via internet verkoopbare single ‘Sink this ship’ zal wijselijk niet de eerste gereleasde single van de heren worden.

In plaats daarvan volgen ze de trend die gezet werd door Robbie Williams met Rudebox, en is het de single Ruby met zijn eighties-geluid en instant-herkenbare refrein die het spits voor het album gaat afbijten. Erg diepgravend is het allemaal niet, de tekst is zelfs oppervlakkig te noemen, maar het staat weer als een huis en bovendien krijg je het refrein zeker 3 weken lang niet uit je kop. 19 Februari ligt de single evenals het album in de winkels.

Ik ga niet zeggen dat dit nummer een hit gaat worden, want zoals jullie inmiddels wel doorhebben zijn mijn voorspellende gaven niet bijzonder goed getraind op muzikaal gebied maar ik vind het in ieder geval een plaat die een eervolle vermelding waard is als ‘plaat voor je kop’. Al is het alleen maar dat de kaiser chiefs wijselijk het ‘oooooooooh!!’ dat in iedere plaat van ‘Employment’ zit eindelijk hebben weggelaten.

The Kaiser Chiefs - Ruby

// PLAAT VOOR JE KOP # 3

Zo vader zo zoon gaat het gezegde. In de muziekwereld is het echter niet altijd zo het geval. Kinderen die zijn opgegroeid met een rock'n'roll vader zweren doorgaans nooit zoals pappa te worden; lange tours, veel, heel veel mamma's van wisselende kwaliteiten en een huis bezaaid met geestveruimende middelen. Gelukkig voor muziekliefhebbers is Albert Hammond jr., zoon van de legendarische Albert Hammond een uitzondering op deze regel.

Waar zijn vader direct solo doorbrak daar maakte Hammond jr. de keuze om het in een band te proberen. En niet zomaar een band, nee de band die door recensenten tot 'saviours of rock' werd gedoopt; the Strokes. En met deze band heeft hij zeker succes gehad, sterker nog, ik ben er van overtuigd dat mr hammond jr en zijn kinderen nooit meer hoeven te werken. Hammond koos er desondanks toch voor om een soloproject te starten onder zijn eigen naam; hij stond in 'the strokes' niet als voor man in de band maar als 'lead guitar' en was ook niet verantwoordelijk voor de vocals.

 

Daarom was mijn verbazing ook groot toen zijn album 'Yours to keep' uitkwam. Geen ruige gitaarsolo's en schrapende stemmen zoals the strokes, maar bluesy melodische rock met gevoelige teksten.

De eerste single van het album werd exclusief op Itunes gereleased wat als gevolg had dat enkel de meest verstokte apple-fan het nummer kende, maar gelukkig besloot zijn platenmaatschappij om het nummer 'back to the 101' wel wereldwijd op single uit te brengen. Een rustig kabbelend nummer, zo eentje waarvan het je eigenlijk niet uitmaakt waar het over gaat. Ik moet eerlijk bekennen dat ik in ieder geval de tekst niet heb verstaan of gehoord totdat ik het nummer een paar keer had geluisterd; ik voelde me steeds weggeveegd door het volle en melancholische geluid en het was of ik geen tijd had om te luisteren naar de woorden, hoewel deze achteraf best okay bleken...

Met recht dus een plaat voor je kop;

Albert Hammond Junior - Back to the 101

 

 

De zweden komen er aan (althans, ik gok even dat het zweden zijn).
De Dance Act 'Basshunter' kan het niets schelen dat zijn naam in het engels net zoveel betekend als 'sportvisser' en zingt zich helemaal lijp rond zijn 'bot' , Anna(dus niet boot!).

Als ik een ding zeker weet dan is het dat ik geen gevoel heb voor wat mainstream aan gaat slaan. Alle nummers waarvan ik zeker weet dat het hits worden blijven achter in de laagste regionen van de top 40 steken. Maar bij dit nummer kan het eigenlijk niet anders. Vorig jaar demonstreerde Akcent met Kylie dat een zomerhit nergens over hoeft te gaan en best in gebroken engels mag worden gezongen.

Dit jaar is het wat mij betreft dus Basshunter die in z'n moedertaal gewoon uit de grond van z'n hart zingt dat er een bot op zijn MirC kanaal zit die iedereen keihard banned als iemand zich misdraagt. Eigenlijk heettie Jonas Altberg en maaktie z'n muziek met het programma fruityloops maar Basshunter klinkt waarschijnlijk veel geyler met een zweeds accent.

Ik zou zeggen luistert en huivert naar bak met poep op muzikaal gebied en kijk vooral ook even de (godzijdank nederlands ondertitelde) videoclip waarin onze nu al favoriete grootaandeelhouder ikea bewijst dat waterfietsen echt wel dè hype zijn van 2006.

Lief is ze he... Irma heet ze. Ze leeft nog en heeft op dit moment van schrijven nèt zeven dagen geleden de respectabele leeftijd van 65 jaren jong bereikt, en nog altijd hetzelfde kapsel. Ze heeft haar eigen Jazz/Blues club in New Orleans; "The Lion's Den", die helaas sinds de almachtige god in New Orleans eens goed de plee doortrok gesloten is.

Nog steeds geen idee wie ze is? Geeft niet hoor. Had ik ook niet totdat ik zojuist op goed geluk op google de woorden "away from you, no no no no +blues" intikte. Ik had het melodietje in mijn hoofd zitten, god weet waar ik het nummer gehoord heb en kwam uit op de naam van deze dame. Even invoeren in de platenzoekmachine (sorry Buma...) en daar stond ze... Bovenaan de lijst met 6 bronnen die stonden te springen om haar naar mijn huiskamer door te sturen.

Op goed geluk zet ik mijn hoofdtelefoon op en direct waan ik me eind jaren 50 in "the Lions Den".
Ik hoor de stoelen van de bezoekers aan het tafeltje achter me op en neer schuiven en voel de verzengende kleffe hitte. Het gezoem van de defecte knipperende letter "R" van het bord "BAR".
Ik ruik de sigaren en sterke drank en hoor het gerinkel van de glazen achter bij de bar.

Het licht dimt, de ene, kapotte spotlight gaat aan waardoor Irma alleen maar vanaf haar middel te zien is in een gelige gloed. De bassist kijkt de drummer, pianist en gitarist aan en tikt vier keer af. Ik voel de eerste uptempo tonen van de oude Bas waar de vernis van af is geveegd door het vele gebruik. De vals na-klinkende tonen van de akoestische gitaar. Het schuddende drumstelletje waarvan de cymbal er zomaar droevig bijhangt. Ik hoor het getik van de pianists vingernagels op de vergeelde ivoren toetsen. Het kwartet komt goed op gang en Irma wiegt mee met haar schouders... Ze begint te zingen. En hoe...
Ze zingt dat ze haar vlucht al geboekt heeft en wel iemand anders zal vinden, zoals iedere keer maar dat ze toch niet los kan breken van haar grote liefde. Zelfs als hij haar aan het huilen maakt.
Haar stem klinkt hees door de rommelige maar uit het hart gespeelde begeleiding en haalt prècies op het goede moment een noot niet.

Opeens zit ik weer om 3:00 achter mijn beeldscherm in Breda, 5 hoog achter in de Hoge Vught. "2:45" geeft Itunes aan. Einde van mijn retourtje New Orleans en prive-optreden van Soul Queen of New Orleans Irma Thomas.

Weg is de ilussie, maar één gevoel blijft steken. Ik voel ook de grote liefde waar ik me nooit los van zal kunnen maken, net als Irma. De liefde voor het mooiste medium wat we als mens ooit hebben gemaakt, en wat nog steeds het beste emoties verwoord. De muziek, zelfs als die al 50 jaar oud is.

Reclame-makers van tegenwoordig weten van gekkigheid niet meer wat ze moeten doen. Beau van Erven Dorens in z'n onderbroek om de doelgroep dames aan te spreken, een lekker wijf met de stem van Beau (thank god voor de mute-knop op je afstandsbediening) en voor de pedofielen een reclame met een kind van 4 in een Bikini.

Maar de laatste grens is laatst door de reclamemakers wat mij betreft ook overschreden; waar vroegàh in die goede ouwe tijd bekenden en goede, respectabele en geaccepteerde artiesten zoals deze met hun liederen reclame maakten voor bekende merken, zodat deze merken konden meeliften op het succes van hun muziek, daar lijkt de nieuwste trend in reclameland de 'Reclamehit' te zijn. En dit hoeft niet eens altijd slechte muziek te betekenen!

Ik noem een paar voorbeelden van nummers die dankzij de reclames vette hits zijn geworden; Gem, met 'So good to know you', Jet met 'Are you gonna be my girl', de Dandy Warhols met 'Bohemian like you', Groove Armada 'My friend' etc. etc.

En de nieuwste vette hit (in mijn bescheiden mening) is dit keer niet afkomstig van een verzekering of mobiele telefoonaanbieder of afgeserveerde bitter lemon brouwer, nee, Vaseline-Gigant Nivea lijkt met hun commercial en de bijbehorende muzikale begeleiding een goudader te hebben aangeboord.

De band, die in tegenstelling tot mijn verwachting niet de Zalfjes, maar Asher Lane, vriendelijke Oosterburen die met een lekkere relax-te (nieuwe spelling) Coldplay-achtige vibe de commercial van Nivea die smerende mensen over den gehele werehld opfleuren.

16 Januari moet deze plaat (wat tevens de eerste release van Asher Lane zou moeten worden) uitkomen op de Duitse markt, en ik verwacht dat de rest van Europa niet lang zal hoeven te wachten.

Houdt deze heren (en 1 dame) ondanks hun Duiytschen wortels goed in de gaten want ik voorspel als hun sound hetzelfde blijft een rooskleurige toekomst voor deze muzikanten. Alhoewel ik er natuurlijk ook wel weer (zoals wel vaker) volledig naast kan zitten.

Ik vind het in ieder geval een lekker nummer

Het is weer even stil geweest rond mijn persoontje op deze weblog, ik geef het toe.

Maar ik ben weer terug, en hoe! Iedere maandag tussen 09:00 en 11:00 kun je op het welbekende adres van S-live Radio luisteren naar de leukste ochtendshow op de maandag van heel breda (en misschien wel Nederland).

En om meteen even met een lekkere nieuwe plaat binnen te komen introduceer ik jullie alvast een voorproefje van het nieuwe album van de godenband "The Darkness". Deze mannen komen binnenkort weer terug met een single genaamd "One way ticket (to hell and back)" van het gelijknamige album, en jongens, wat rockt die bende toch weer de pan uit. Lekker fout meebrullen met deze retro-rockers.