// Schramkoers.com

 
// PLAAT VOOR JE KOP #2

Ik blijf versteld staan van hoe uiterlijk kan bedriegen. Neem nu Piet Goddaer. Belgische levensgenieter, ziet eruit als een verwaaide junk met haren tot half over zijn schouders en zegt nooit veel meer woorden dan ‘Merci’. Toch kan Piet iets wat maar heel weinig mensen kunnen. Mooie muziek maken die meer is dan de som van alle noten en instrumenten.

Ozark Henry noemt Piet zijn band. Een onbekende in de muziekwereld is hij niet. Hij produceerde/mixete onder andere albums van Bjork, diverse film en documentaire soundtracks n is de zoon van klassiek componist en niet onverdienstelijke Jazzman Norbert Goddaer.
Niet dat de stijl van Ozark Henry te vatten valt in het genre ‘Jazz’. Non monsigneur, Ozark Henry doet wat ik persoonlijk ernstig weet te waarderen in de muziekwereld; ‘Genre-hopping’. Iedere track op het nieuwe album The silent machine is een combinatie van verschillende genres.

Toch is er iets wat al deze tracks verbindt; de stijl van zang en toon waarop het gebracht wordt is in goed ABN het beste te omschrijven als ‘haunting’. Ik zou er graag een Nederlands/Vlaamse omschrijving opdrukken maar er is niets wat me zo te binnen springt en wat de lading beter dekt dan deze Engelse term.

Door merg en been gaat de zang van Ozark Henry, en dit zeker op de nieuwste single ‘Weekenders’, die bovendien gebruikt zal worden als titeltrack voor de Europese co-productie ‘Kruistocht in Spijkerbroek’ (een film naar het beroemde kinderboek van Thea Beckman). Het is te hopen dat de band met hun plaatsje op deze soundtrack een grote publiek weet te bereiken dat VPRO journalisten en verdwaasde web-loggers want het is ze zeker gegund.

Duidelijk een plaat voor m'n kop dus;

Ozark Henry - Weekenders

Ik voel mezelf geen OOR-journalist, zeker niet, en m'n verstand van muziek is zeker overschat. Maar ik merk dat ik soms tegen platen aanloop die in m'n kop blijven hangen, vandaar de melige radio-waardige titel van dit item; de plaat voor je kop. Via deze weg probeer ik mijn slechte smaak in muziek met je te delen. En het is een stuk makkelijkere vulling van m'n site dan een blog.W

Uit Australie komen ze; en vorig jaar doken ze met producer Dave Sardy (google'd u mee?), die onder andere verantwoordelijk was voor albums van 'the chilli peppers', 'Jet', en 'The dandy warhols'. Maar vergis je niet; softe rock maken deze jongens zeker te weten niet. Sardy is namelijk ook verantwoordelijk voor werk van Marilyn Manson, en hoewel het niet zo heftig is komt het in de buurt.

Ik hoorde deze mannen voor het eerst onbewust in Vegas toen ik daar afgelopen zomer was tijdens een uitstapje van mijn cursus televisieproductie. Op grote schermen bij een gebouw vernoemd naar giga-miljonair Donald Trump en z'n opgeplakte haar, kwam een ipod commercial voorbij met het deuntje op de achtergrond. Sinds dien heb ik het niet uit m'n kop gekregen.

Dus laatst in een mengeling van nostalgie en allerhande andere emoties m'n falende laptopje maar eens de sporen gegeven en op zoek gegaan naar wie er achter het nummer zat. En zo kwam ik bij het bandje met jonge muzikanten, waarvan de leadzanger bewijst dat je als blanke man ook best een afro kan hebben, uit. En ook bij de naam van het nummer; 'Lovetrain'.

Met een verradelijk funcky en laidback beatje start het nummer, totdat uit het niets snoeiharde gitaren de rust doorbreken.

"I said, I gotta get back girl on the love train" (tekst is hier te vinden)

Harder gaat het nummer, steeds harder en veel meer tekst dan bovenstaande quote zit er niet in. Verwacht geen inhoud, maar wat is het een lekker nummer en wat is het goed om zo af en toe eens lekker te raggen op dit soort muziek. Als je dus in Amsterdam Osdorp binnenkort in de ghetto en ineens achter een raam een ietwat zwaar aangezet silhoutet helemaal uit z'n dak ziet gaan achter een raam 1 hoog, dan weet je wie het is.

(Nou, vooruit, voor alle analfabeten wat bewegende beelden).